Articles

Długotrwałe przeżycie po przeszczepieniu krwi i szpiku: porównanie z populacją normatywną dobraną pod względem wieku i płci

plateau w długoterminowych wzorcach przeżycia pacjentów poddanych przeszczepieniu krwi i szpiku (BMT) od dawców allogenicznych jest pozorne, ale czy ich oczekiwane przeżycie kiedykolwiek jest równoległe z tym z populacji normatywnej jest niejasne. W niniejszej pracy podjęto próbę określenia czasu granicznego dla klasyfikacji pacjentów po BMT jako długotrwale przeżywających i porównano ich rzeczywiste przeżycie z oczekiwanym przeżyciem “normalnej” populacji dobranej pod względem wieku i płci. W pracy dokonano przeglądu dokumentacji 1386 pacjentów, którzy przebyli allogeniczną BMT w Princess Margaret Hospital w latach 1970-2002. Wskaźniki zagrożeń (HR), oszacowania przeżycia metodą Kaplana-Meiera i krzywe strat posłużyły do zaproponowania czasu odcięcia klasyfikującego pacjentów jako długotrwale przeżywających. Zbadano czynniki predykcyjne całkowitego przeżycia i przeżycia dla chorych, którzy przeżyli długo. Rzeczywiste przeżycie tych pacjentów porównano z oczekiwanym przeżyciem kanadyjskiej “normalnej” populacji. Zaproponowano czas odcięcia 6 lat po BMT, aby zdefiniować długoterminowe przeżycia na podstawie krzywych strat współczynników zagrożeń i rocznych statystyk przeżycia. Jedynym statystycznie znamiennym czynnikiem predykcyjnym przeżycia wśród pacjentów, którzy przeżyli długoterminowo, było posiadanie dawcy płci męskiej (HR = 0,39; 95% przedział ufności = 0,17-0,88). Chociaż tylko 62% chorych przeżyło pierwszy rok po BMT, 98,5% chorych żyjących po 6 latach przeżyło co najmniej kolejny rok. Prawie 1/3 (31%) zgonów u osób, które przeżyły długo, wynikała z przyczyn niezwiązanych z przeszczepieniem lub nawrotem choroby. Obserwowana liczba zgonów wśród pacjentów po BMT przekraczała oczekiwaną liczbę z populacji kanadyjskiej, jednak różnica w oczekiwanej długości życia zmniejszała się im dłużej pacjent przeżywał. 95% CI dla obserwowanej/oczekiwanej liczby zgonów pokrywa się z 1, co wskazuje na brak różnicy, po dziesiątym roku od BMT. W celu zdefiniowania długoterminowej przeżywalności po BMT zaproponowano wartość graniczną 6 lat. Oczekiwana długość życia pozostawała skrócona w stosunku do “normalnej” populacji, jednak różnica ta zmniejszała się tym bardziej, im dłużej chory przeżywał. Zniknęły znane czynniki ryzyka przeżycia krótkoterminowego, a jedynie płeć dawcy była predyktorem przeżycia wśród osób, które przeżyły długoterminowo.